WANDA SZWARCOWNA

Wanda Szwarcowna (1921—1988) — bibliotekarka, dydaktyczka, filolożka klasyczna. Urodziła się 16 II w Lublinie jako córka Ludwika L. Szwarca, prokurenta, następnie dyrektora Oddziału Banku Handlowego w Lublinie, i Alicji K. W. Croixmarie, z pochodzenia Francuzki. W 1938 r. ukończyła Prywatne Żeńskie Gimnazjum ss. Urszulanek i podjęła studia na Wydziale Nauk Humanistycznych KUL, które ukończyła — po okupacyjnej przerwie — w 1948 r., otrzymując tytuł magistry filozofii w zakresie filologii klasycznej. W latach 1940—1947 pracowała w biurze notarialnym przy Sądzie Okręgowym w Lublinie. Jednocześnie, czasie okupacji prowadziła tajne nauczanie w zakresie niższych klas gimnazjum. W roku szkolnym 1946/1947 i 1947/1948 praktykowała jako nauczycielka kontraktowa języka łacińskiego i historii w III Ogólnokształcącym Liceum i Gimnazjum im. Unii Lubelskiej. Od 10 listopada 1948 r. do śmierci była pracowniczką Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego w Lublinie, uczestnicząc w przemianach organizacyjnych, rozwoju i awansie tej książnicy. W 1950 r. ukończyła Pierwszy Ogólnopolski Kurs Rękopiśmienniczy w Bibliotece Jagiellońskiej, w 1956 r. złożyła egzamin państwowy, dający uprawnienia liceów bibliotekarskich. Od połowy 1950 r. przez rok kierowała Działem Opracowania, od 1951 do 1955 r. — Działem Rękopisów Miejskiej Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego. Po utworzeniu Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego była kierowniczką Oddziału Rękopisów w Dziale Zbiorów Specjalnych, a następnie pracownicą o specjalizacji rękopiśmienniczej.

W 1966 r. została zweryfikowana jako bibliotekarka dyplomowana, od 1 XII 1980 r. była zatrudniona na stanowisku starszej kustosza dyplomowanej. W latach 1953—1975 pełniła dodatkowo obowiązki kierownik Wojewódzkiego Punktu Konsultacyjnego Państwowego Ośrodka Kształcenia Korespondencyjnego Bibliotekarzy, od 1985 r. — wykładowczyni przedmiotu nauka o książce i bibliotece w Policealnym Studium Bibliotekarskim Zaocznym Filii Centrum Ustawicznego Kształcenia Bibliotekarzy w Lublinie. Jest autorką 30 publikacji wydrukowanych w formie książek oraz artykułów w wydawnictwach periodycznych („Bibliotekarz”, „Bibliotekarz Lubelski”, „Kamena”, „Rocznik Zamojski”, „Życie Lubelskie”) i zbiorowych, w tym dwóch tomów Katalogu rękopisów Biblioteki Publicznej im. H. Łopacińskiego w Lublinie (cz. 3, 4, Lublin 1964—1980) i studium pt. „Biblioteka Szymona Szymonowica” (Lublin 1989). Większość artykułów ma charakter informacji o zbiorach, stanowi dokumentację pracy zawodowej autorki. Najważniejszym tematem jej ostatnich prac stał się Sz. Szymonowie, zwłaszcza ocalałe książki z jego księgozbioru. W 1980 r. była przewodniczącą grupy inicjatywnej zakładowej organizacji NSZZ „Solidarność” i członkinią Komitetu Porozumiewawczego Środowisk Kulturotwórczych w Lublinie. Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Odznaką Tysiąclecia oraz odznakami Zasłużony Działacz Kultury i Przodujący Pracownik Lubelszczyzny. Zmarła 26 stycznia 1988 r. w Lublinie.

Opracowała K. Zabratańska