ŁUCJA BAŁZUKIEWICZ

Łucja Bałzukiewicz (1887-1976) urodziła się w Wilnie, ale to w Lublinie zdecydowała się zostać na stałe angażując się aktywnie w artystyczne życie miasta. Z jej lubelskiej pracowni wyszło mnóstwo pejzaży, portretów i martwych natur. Namalowała między innymi serię widoków ze Sławinka, kościół św. Mikołaja, pejzaże z Kazimierza nad Wisłą. Łucja wychowała się w artystycznej rodzinie – ojciec zajmował się snycerstwem, z kolei jej bracia malarstwem i rzeźbą (A. Koziara, Łucja Bałzukiewicz, „Kurier Lubelski” 1971, nr 1, s.5). Młodziutka Łucja została zapisana do wileńskiej Szkoły Rysunku. Edukację kontynuowała w Paryżu, gdzie pracowała pod kierunkiem Olgi Boznańskiej (M. Domański, Bałzukiewicz Łucja, [w:] Słownik biograficzny miasta Lublina. Tom I, Lublin 1993, s. 19). To czas, kiedy w Paryżu rodziła się sztuka XX wieku, m.in. kubizm. Łucja unikała jednak zgiełku nowo otwartych galerii i chroniła się w zaciszu Luwru podziwiając sztukę dawną. Uczyła się kopiując mistrzów, przykładem jest “Autoportet” Rafaela. W obrazach Łucji widać duży wpływ Olgi Boznańskiej. To właśnie u jej boku Łucja prowadziła interesujące poszukiwania formalne i odnalazła swój indywidualny styl malarstwa (A. Koziara, Łucja, dz. cyt., s.5). Powrót do Wilna wyznaczyła seria obrazów, których tematem jest nieodmiennie architektura sakralna: kaplice, portale i nawy boczne. W jej dorobku nie zabrakło także kompozycji kwiatowych, głównie nasturcji, maków i astrów. Od 1946 roku artystka mieszkała w Lublinie i to tutaj powstały “Trzy stogi” – zwarty pejzaż o przejrzystej konstrukcji. W latach 60. Łucja była członkinią ogólnopolskiej grupy artystów plastyków “Zachęta” (Tamże, s. 5). Uczestniczyła w rozlicznych wystawach indywidualnych i zbiorowych. Łucja nigdy nie zdecydowała się na założenie rodziny, jednakże prowadziła bogate życie towarzyskie. Zmarła w Lublinie w 1976 roku.

Opracowała J. Juros